Els Korsten: zij ziet wat anderen missen.

Ze is documentaire bruids- en familiefotograaf, verhalenverteller en kunstenaar. Maar eigenlijk voelt geen enkele titel helemaal passend voor wat ze doet. Al 23 jaar kijkt ze door haar lens naar mensen. Naar wat er tussen hen gebeurt. Niet naar hoe het eruitziet, maar naar wat er écht is. Ze legt geen perfecte plaatjes vast, maar momenten die je misschien zelf gemist hebt en die later ineens alles blijken te betekenen. We hebben het over member Els Korsten.

Wie is Els?

Haar werk blijft niet onopgemerkt. Ze staat momenteel op nummer 1 wereldwijd bij This is Reportage Family en nummer 2 bij This is Reportage Wedding. Ook wordt ze gevraagd om op internationale podia te spreken over haar werk en haar manier van kijken. Maar wat haar drijft zit niet in die cijfers of erkenning. Het zit in de liefde, in de verbinding tussen mensen, in de verhalen die vaak klein lijken maar alles dragen.

Els is 42, woont samen met haar partner in Den Bosch en beweegt zich ergens tussen twee werelden. Ze groeide op op een boerderij, tussen de koeien, waar het leven simpel en echt was. Dat zit nog steeds diep in haar. Maar net zo goed houdt ze van de stad. Van de energie, de chaos, van glitter, muziek, hoge hakken en nachten die uitlopen. Die tegenstelling is precies wie ze is. En precies wat je terugziet in haar werk.

Waarvoor kunnen mensen bij haar terecht?

Mensen komen bij haar als ze iets willen vastleggen dat je niet kunt regisseren. Als ze gaan trouwen en geen zin hebben in een dag die alleen maar draait om hoe het eruitziet. Of als ze voelen dat hun dagelijks leven, hoe klein ook, eigenlijk het waard is om herinnerd te worden. Ze fotografeert bruiloften, maar ook het leven daaromheen. Day in the Life

reportages waarin niets bedacht is en alles mag gebeuren. Ze zoekt geen perfectie. Ze zoekt dat ene moment waarop iemand even zichzelf vergeet. Een blik, een aanraking of iets kleins wat ineens groots voelt. Hoe deelt zij haar leven in en wat houdt haar bezig? Haar kijk op de wereld en de toekomst.

Ze heeft lang gedacht dat groeien betekende: meer werk, meer aanvragen, meer doorgaan.

Totdat haar lichaam op de rem trapte. Ze werd gedwongen stil te staan. Niet een beetje, maar echt. En hoe ongemakkelijk dat ook was, het veranderde alles. Ze ging anders kijken. Naar haar werk, naar haar tempo, naar wat ze eigenlijk wil maken. Niet meer alles aannemen, niet meer alleen maar doorgaan. Maar kiezen, vertragen en ruimte laten ontstaan. Ze gelooft dat het echte leven, het rommelige, ongeplande, imperfecte, veel

interessanter is dan alles wat we proberen te controleren. De toekomst zit voor haar niet in groter of meer. Maar in dichterbij. Dichter bij mensen, dichter bij verhalen, dichter bij

zichzelf.

Waar kun je haar vinden?

Online is ze niet te missen dus. Wie haar in real life zoekt, vindt haar zelden op één vaste plek. De ene dag zit ze op een terras midden in de stad, omringd door geluid, gesprekken en beweging. De andere dag kiest ze juist bewust voor stilte, voor natuur, voor wind en ruimte om haar heen. Voor Els hoeft het niet altijd hetzelfde te zijn. Het leven mag schuren, verrassen, vertragen en weer versnellen. Juist in die balans voelt zij zich thuis.

Els (nie) belle

En als je haar ’s nachts wakker maakt, laat het dan ergens voor zijn. Voor een goed gesprek dat nergens begint en uiteindelijk toch ergens landt. Voor een avond dansen tot denken plaatsmaakt voor voelen. Of gewoon voor samenzijn: goed eten, een glas wijn en mensen die ertoe doen. Geen spektakel om het spektakel, maar momenten met betekenis. Echt contact. Echte aanwezigheid.

Diezelfde echtheid loopt ook als een rode draad door hoe Els naar de wereld kijkt. Neem bijvoorbeeld netwerken, iets waar veel mensen in creatieve en professionele kringen veel waarde aan hechten. Maar Els heeft nooit echt iets gehad met netwerken zoals het vaak bedoeld wordt. Geen snelle praatjes, geen contact om het contact, geen connecties omdat ze “later misschien nog handig kunnen zijn”. Voor haar draait het om ontmoetingen die oprecht zijn. Om mensen met wie het klikt, zonder agenda. Mensen die blijven hangen omdat er iets echts ontstaat, niet omdat er iets te halen valt.

Misschien is het precies daarom dat oppervlakkigheid haar zo tegenstaat. En perfectie die niet echt is. Alles wat gemaakt voelt, alles wat moet voldoen, alles wat vooral de buitenkant dient, het past niet bij wie zij is. Want Els gelooft niet in mooier voordoen dan het is. Ze gelooft in eerlijkheid. In gevoel. In de kracht van dat wat niet altijd direct zichtbaar is, maar wel degelijk waarde heeft. Niet alles wat waardevol is, hoeft hardop benoemd, gedeeld of bewezen te worden. Soms zit de grootste betekenis juist in wat vanbinnen gebeurt. In wat rijpt in stilte. In wat je voelt, nog voordat je het kunt uitleggen.

En misschien is dat ook meteen de gouden tip die Els iedereen zou meegeven: "vertrouw meer op wat je voelt dan op wat je denkt dat hoort. En durf groter te dromen dan waar je jezelf nu toe in staat acht. Niet vanuit bewijsdrang, maar vanuit vertrouwen. Vanuit het besef dat er vaak meer mogelijk is dan je op voorhand kunt bedenken."